Çekingen ve kendime az güvenen bir yapım var. Normal şartlarda benimle yazıştığınız da kendime güvenen, sorunsuz biri gibi düşünürsünüz ama yüz yüze geldiğimizde sizinle rahat konuşamıyacağımı görürdünüz.
Arkadaşlarımla..vs. sorun yok rahatım ama örneğin yetişkinler, otoriter kabul edebileceğimiz öğretmen, patronlar...vb. kişiler ile sıkıntılıyım. Onlara alışmam ve açılmam için zaman gerekiyor. Yüz yüze iletişim sıkıntım var kaçınıyorum insanlardan. Neden benden bilmiyorum saçma farkındayım. Telefon ile konuşmaktan bile kaçınıyorum. Örneğin bir ajansa başvurmuştum geri döndüler İstanbul’a gidip resim kaydı almaları gerektiğini söylediler hemen reddettim ve sonrasında bir daha başka yerden ararlar diye endişe eder oldum. Tanımadığım telefonları açmıyorum yersiz endişe yüzünden.... Geçen annem biri ile ayarlayabileceğini söyledi bu oyunculuk konusunu istemem rağmen korktum, endişelendim sebep? yok....Bu yüzden istediğim iş hayatına katılmak için öz güven ve cesaret gerektiğinden bunu da yapamıyorum. Psikiyatriye gideyim diyorum ama bundan bile çekiniyorum. Bir iki sene önce zoraki bir yerel tv programına çıkmıştım kameraları görmeyim diye az uğraşmadım. Elim titredi resmen ama fark ettirmedim ama konuşmalarıma bakınca heyecanlı olduğumu görürdünüz. Cümleleri tam kuramıyorum böyle durumlarda endişe ve korku yüzünden.
İnsanlar ile yüz yüze iletişimden, topluluk karşısına çıkaktan-konuşma yapmaktan korkuyorum. :( Benim sorunum nedir?
