Hocam merhaba, ben Hilal 23 yaşındayım.. Normalde çok fazla arkadaşı olan çok neşeli bir insanım, sabahları mutlu uyanırım. Ama küçükküğümden beri yenemediğim ve yalnızken beni boğan bir şeyden bahsettiniz bugun, ben eskiden beri olayları adım adım hayal edip onun üzüntüsüyle sanki yaşamış gibi yoruyorum kendimi. Mesela şöyle, biri odaya giriyor, halı kapının hemen bir adım önünde, başlıyorum ben içimden, şimdi o halıya takılsa, koltuğun köşesine tutuanamasa ve karşıdaki sehpaya kafasını çarpsa. Ve sonra sehpayı kaldırıyorum hayal ettiğim gibi. Ya da mutfakta bir bıçak var ortada, ve annemle babam o gün kavga etmiş, başlıyorum; annemle babam kavga etse biz yattıktan sonra sonra bir şekilde mutfağa gelseler, sonra orada o anlık sinirle hani normalde gidip almazlar ama o bıçağı biri görse ve sonra da karşısındakini bıçaklasa.. O yüzden geceleri uykumdan uyanıp o bıçağı çekmecenin en köşesine koyduğum o kadar çok olmuştur ki. Üstelik bunu engellemeyi çok istedim bazen aman hilal bırak kalsın orda dedim..
Ve şimdi daha byük bir problem yaşıyorum, yani bence.. Evlenmeyi düüşündüğüm biri var, ve gerçekten her konuda uyumluyuz, ikimizde hobileri olan hayattan zevk alan insanlarız. Ve 2 senelik ilişkimizde hiç saygısızlığımı olmamıştır. bana rağmen.. Bana rağmen diyorum çünkü, benim aldatılma korkum !? Babam annemi defalarca aldattı benim. Ve babama çok düşkün bir kızım, bunlara rağmen soğusam da üzülsem de babamdan vazgeçemiyorum. Bunun altında annemle çocukluğumdan beri yaşadığım sıkıntılar da var mutlaka ama. Ve bu yüzden ekrkek arkadaşıma çok güvenmeme rağmen evlendikten snra bir gün biri onu baştan çıkarıcak ve o beni aldatıcak diye şimdiden kendimi yiyorum ve bazen ona da yansıtıyorum. O benim yaşadıklarımı bildiği için alttan alıyo, bazen umursamıyor. Ama bazen olmadık yerde ister istemez bunu karşılığını görüyorum. O an tartışsak da sonra hep düşünüp kendimi suçlu bulup ben gönlünü alıyorum. Onun da aldığı zamanlar elbette var ama artık sıkıldı sanırım :)
Çok düşünüyoreum bunların üzerine, sürekli düzelticeksin hilal diyorum ama sanki ben engel olmaya çalıştıkça daha da kontrolden çıkıyor her şey..
Bunların dışında eklemek istediğim bir şey daha var, ben 5 yaşındayken ya da 6 bir akrabamızın oğlu tarafında cinsel istismara uğradım, ve bunu 7.sınıfa gelene kadar hiç kimseye anlatamadım. Ama düşünüyorum hep neşeli bir çocuktum, hatta aşırı yaramazlığımın hikayelerini hep dinlerim hala.. Sonra 7.sınıfta bir ablamla konuştum bunu ama sinir krizleri geçirmiştim anlatırken, o psikoloji eğitimi almış biriydi ama açıkcası o zaman bana ne anlattığını hiç hatırlamıyorum, çok hayal meyal.. Daha sonra o dönem baya kötü geçti, sonra üniversitedeyken şehir değiştirdiğimde annem evdeki günlüklerimi okuyup bunu anlamış. Yanıma geldi ve sordu, sonra ben de anlattım.. Ama bu aşamaya kadar ben lise döneminde bu konuya dair çok fazla araştırma yapmış kendince bunu aşmış bir insandım.. Yani bunu insanların lehine kullanmalıyım düşüncesine varmıştım. Annemle konuştum kim olduğunu söyledim.. Annem sabret kızım artık elimizden bir şey gelmez dedi. Tamam dedim..
Neyse çok uzattım biliyorum, ben vaktinizi aldığım için özür dilerim. Bu arada bu takıntımın eğitimimde bana yardımcı olduğunu da söyleyerek sizi gülümsetmek isterim :) Mimarlık öğrencisiyim ben ve bu adım adım olayları hayal etmem sayesinde çok daha iyi projeler yapıyorum :) Buraya gelen insana ne olur, ne hisseder diye diye..
Çok teşekkür ederim yazman bile rahatlamamı sağladı ki eğer cevap verirseniz daha da mutlu olurum.
İyi günler.. |
