 |
 |
Güncellenme : 24.08.2009 |
| |
|
|
|
|
|
|
|
Tümüne Gözat
|
| |
Üst çene kemiği yani maxilla’nın sağ ve sol bölümlerinin içersinde “sinüs” adı verilen boşluklar bulunur. Bu sinüs boşluklarının kafatası kemiklerinin ağırlığını azaltmak gibi bir ana görevi, diğer yandan konuşmada ses dalgalarının rezonansını sağlamak ve nefes alınan havayı kısmen temizlemek gibi görevleri vardır. Bu boşluklar özellikle diş kayıplarından sonra hava basıncı etkisi ile hacmen genişleyebilirler. Bu da sinüs altında kalan dişsiz bölgelere implant yapılmasını engelleyebilir. Bu zorluğu aşmak için sinüs boşluklarının kemik veya kemiğe dönüşen malzemeler ile doldurulması tekniği, diğer adları ile sinüs lift, sinüs lifting, sinüs grafting operasyonları geliştirilmiştir. Sinüs greftleme tekniği 1977’de Tatum tarafından ortaya atıldığında amaç hareketli protez yapımına izin vermeyecek kadar aşağı sarkmış olan üstçenenin sinüs boşluğunu doldurup daha sonra ağız (kret) tarafından yüksekliği indirgeyerek yapılacak proteze yer temini idi. Sinüs greftleme daha sonra dişsiz alanda implant uygulanabilmesi için de kullanılmaya başlandı ve günümüzde yaygın olarak bu amaçla uygulanılmaktadır. Bu ilk geliştirilen teknikte giriş penceresi alveol kreti tepesinden yapılmaktaydı. Aynı araştırıcı 1986’da tekniği modifiye ederek sinüs yan duvarını kullandı. Konvansiyonel hale gelen bu işlem biçiminde oval ya da diktörgen pencere dizaynları uygulanmaktadır. İlk dönemlerde kortikal duvar dışarı çıkartılırken daha sonraları membran ile birlikte içeri kıvrılması daha yaygınlaşmıştır. Bir diğer yaklaşımda ise alt ve yan osteotomilerden sonra apikalde delikler açılmakta ve pencere içeri doğru kırılmaktadır. Farklı yaklaşımların ortak noktası, görüş alanını yeterli kılmak için pencere kenar boyutlarının 10mm ve üzerinde segmental osteotomi ile şekillendirilmesidir. Geniş pencere açıklığının membran ile örtülmesinin greft açısından daha koruyucu olduğu bilinmektedir. Geliştirdiğim modifiye teknikte ise pencere açmak yerine sinüs elevatörlerinin kullanımına uygun yaklaşık 4mm çapında dar bir kemik perforasyonu gerçekleştirildikten sonra membran elevasyonu yapılmaktadır. Açıklık pencereden ziyade dar çaplı bir gemi lumbozunu andırdığı için bu işleme “lumboz tekniği” adı verilmiştir. Bu modifiye teknikte elevasyon ve greft materyalinin taşınıp kondanse edilmesi aşamalarının normal metodda olduğu gibi gerçekleştirilebildiği görülmüştür. Sonuçta, lumboz tekniğinde kısa operasyon zamanı, daha az kemik kaldırılması, membran kullanımına gerek kalmaması (YKR), post-operatif ödemin az olması avantaj; operasyon alanının tam olarak görülmemesi dezavantaj olarak karşımıza çıkmaktadır. Sinüs greftleme operasyonlarında hastanın kendi kemiği (otojen greft) ya da kemiğe dönüşebilen malzemeler (biyomateryaller) kullanılabilmektedirler. Biyomateryaller, sentetik olarak üretilen kalsiyum-fosfat bileşikleri (Hidroksilapatit, Trikalsiyum Fosfat), mercanlardan elde edilenler, cam esaslı olanlar, hayvan (sığır-domuz) veya insan kaynaklı olanlar olmak üzere geniş bir kaynak çeşitliliği gösterirler. Bu malzemelerden hangisinin en iyisi olduğu sorusuna yanıt olarak greftler içersinde insanın kendi dokusunun (otojen greft) her zaman en verimli olan olduğunu söylemek mümkündür. Ancak yapılan çalışmalar operasyon tekniği doğru uygulandığında bütün malzemelerin benzer sonuçlar verdiğini göstermişlerdir. Günümüzde dünyada genel yaklaşım bu işlem için gerekli olan greft hacmi her sinüs için yaklaşık 2-3 cm3 olduğundan hastanın vücudunun başka bir bölgesinden kemik almak yerine sığır kaynaklı deproteinize-mineral greft (proteinden arındırıldığı için hastalık taşıma riski bulunmayan, mineral kısmı ise insan kemiğinin kalsiyum ve fosfattan oluşan mineral komponentine benzeyen) kullanmak yönündedir. Hastanın kendi kemiği ile sentetik greft karışımı da yaygın olarak kullanılmaktadır. Ancak miktar eldesi güçlüğü sebebi ile sadece otojen greft kullanımı yaygın bir uygulama değildir. Sinüs greftleme işleminden sonra genel uygulamada 6 aylık bir iyileşme dönemi beklenerek yerleştirilen greftin mineralize sert dokuya dönüşmesini beklemek yönündedir. Ancak son yıllarda iyileşme süresinin uzun tutulmasının greftin atıl kalmasından dolayı bir hacim kaybına (atrofi) ve erimeye (rezorbsiyon) yol açabileceği, bu nedenle 2-4 aylık iyileşme periodunun daha verimli olduğu yönünde görüşler ağırlık kazanmaktadır. Biz de kliniğimizde yaptığımız çalışmalarda iki aylık iyileşme süreci sonunda yeterli sertlikte remineralize doku oluştuğunu saptayarak, 2. aydan sonra implant yerleştirmenin daha uygun olduğu görüşünü benimsedik. Başarılı bir sinüs lifting işleminden sonra yapılacak implant uygulamaları rutin implantasyon yöntemlerinden farklılık göstermezler. Sinüs lifting işlemi, üst çene arka dişler bölgesinde maksiler sinüsün genişlemesinden dolayı yetersiz kemik hacmi bulunan vakalar için uygundur ve başarılı sonuçları bulunmaktadır. SONUÇ Özetle, sinüs lifting işlemi üst çene küçükazı ve büyük azı dişleri bölgesinde diş eksiklikleri ile birlikte maksiler sinüs tabanının sarkık olup dikey yönde kemik yüksekliğinin 4mm’nin altında bulunduğu vakalarda sabit implant-üstü protez yapabilmek için sinüs boşluğunun kemiğe dönüşen malzemelerle doldurulmasını içeren cerrahi bir yöntemdir. Uygulama basit bir cerrahi tekniğe sahiptir ve operasyon sonrası dönem hastalar açısından rahatlıkla tolere edilebilir niteliktedir. Cerrahi yöntem basit olmakla birlikte oldukça hassas çalışılmasını gerektirmektedir. What is Sinus Lift? What is Sinus Lifting? What is Maxillary Sinus Grafting Technique? Maxillary sinus grafting technique first described by Tatum in 1977, entrance was performed from alveolar crest side. He modified the technique in 1986 with opening preference from lateral sinus wall. Conventionally accepted such method includes oval or rectangular entrance window designs. In early times lateral cortical wall was moving to outside, later elevation of the membrane together with bony wall trough the inner sinus space became more popular. Another approach consist in fracture of upper border made by holes after osteotomies of the vertical and lower borders and translocation of the window wall through the sinus. The main point of those different approaches was to design lateral window borders by osteotomies up to 10mm to obtain enough visibility of the operation field. Membrane covering of the wide window entrance is protective for the graft material. In our technique sinus membrane was elevated after a little perforation about 4mm such a “porthole”, allowing the usage of sinus elevators was made instead of wide lateral opening. Sinus membrane elevation and grafting was made as in the conventional method. In conclusion the advantages of “porthole technique” were short operation time, less bony perforation, no need for membrane covering (GBR), less postoperative swelling; versus hard visibility of the operation field.
İlgili Kelimeler Listesi: sinüs, maksiller sinüs, sinüs lift, sinüs lifting, sinüs grafting, diş implantı, implant, dental implant
Not: Aşağıdaki linklerden ilgili diğer
konuları
okuyabilir,
mavi
linkler
hızlı
site içi
arama
yapabilirsiniz
|
|
|
