Soru:

Merhabalar, ben 22 yaþýnda bir bayaným.
Birincisi, çocukluðumdan beri kendi kendime konuþma sorunum var. Aslýnda bunu sorun olarak görmüyordum , ancak þizofereni belirtisi olabileceðinden korkuyorum. Bu konuþmalarý karþýmda birini görerek yapmýyorum, yani karþýmda gerçekten kimsenin olmadýðýný biliyorum ve farkýndayým. Ama yine de konuþmak beni rahatlatýyor. Bir programa katýlmýþ alanýnda uzman biri olduðumu hayal ederek konuþuyorum. her konuda olabiliyor(din, siyaset, güncel bir olay vs.)
Acaba tüm bu konuþmalarýn nedeni çocukluðumdan beri topluluk içinde konuþmaktan çekinmem mi?
Kendimi gerçekten alanýnda uzman biri olarak görüp önemli hissetmek mi?
Yoksa gerçekten bir psikolojik rahatsýzlýðýn belirtisi mi?
Danýþmak istediðim ikinci sorun; yatmadan önce ocaklarý defalarca kontrol etmek gibi, kombiyi ayný þekilde, okula giderken hep ayný kýyafeti giymek, ayný çantayý takmak gibi(o kýyafeti giydiðimde iyi birþey olmuþsa tabi), sýnavda ayný kalemi kullanmak gibi(o kalemi kullanmadýðýmda kötü geçeceði hissine kapýlýyorum) takýntýlý davranýþlarým var ve bunlar son zamanlarda rahatsýz etmeye baþladý beni.
Son olarak da bütün bunlarla baðlantýsý olabileceðini düþündüðüm bir durumdan bahsetmek istiyorum. Çocukluðumda yalnýz uyuyamazdým. Lise yýllarýma kadar annemle yattým. Hatta küçükken yalnýz baþýma tuvalete bile gidemezdim( tuvalet pernceresinden cadý vb. yaratýklarýn çýkacaðýný düþünerek) korku hikayeleri anlatmak istediklerinde aðlardým anlatmasýnlar diye vs.
Acaba tüm bunlar psikolojik bir rahatsýzlýðýn belirtisi olabilir mi ve aþýlabilir mi? Þimdiden Teþekkürler...