mrb ben 25 yaþýnda evli bir çocuk annesiyim ama budünyaya uygun olmadýðýmý düþünüyorum hayattan zevk almýyorum hiçbirþey beni mutlu etmiyor somurtkan asabi sürekli kafamda birþeyler kuruyorum küçük þeyleri kafamda kurarak büyütüyorum sanýrým eþim çok yoðun birlikte vakit geçirmiyoruz sayýlýr zaten eve gelincede yorgunum der televizyonun baþýnda kalýr onu bu durumdan dolayý suçluyorum onuda huzursuz ediyorum benimle yeterince ilgilenmediðini söyleyince sen çok þey istiyorsun diyor dýþarýdan örnek veriyo þu þöyle bu eve gelmiyo diye eve gelmesi bile benle ilgilenmesi demekmiþ kimseyle birþey paylaþamýyorum herkes baþkalarýný örnek veriyor ne yapmalýyým tedavimi görmem lazým bunlar normal mi gelip geçici þeylermi bilmiyorum ama düþüncelerimden kendimi alýkoyamýyorum böylede mutsuzum onu seviyorum ama onun beni yeterince sevmediðini düþünüyorum ada aksini söylüyor ben depresyondamýyým ilaç mý kullanmalýyým yardýmcý olun lütfen