“Bu yaþa geldi, oðlum hala benimle uyuyor. Güç bela ikna edip kendi yataðýna gönderiyorum, biraz sonra gene yanýma geliyor.

”Benim çocuðum çok iþtahsýz, hiç yemek yemez,

iki lokma yesin diye ya tabak elimde peþinde koþuyorum

yada televizyon karþýsýnda yayýlarak yemesine ses çýkarmýyorum…”

“Oðlum kendi kendine giyinemez, mecburen üstünü ben deðiþtiriyorum…”

“Tek baþýna asla çalýþmaz, ben yanýnda oturup ödevlerini yaptýrýyorum…”

“Sabah vaktinde kalkamýyor, bin kere gidip gelip uyandýrmam gerekiyor.

Son dakikaya kadar sallanýyor, servisi güç bela yakalýyoruz.

Bazen de kaçýrýyor, okula benim býrakmam gerekiyor…”

 “Ne zaman bir yere gitsek kýzým bana yapýþýp kalýyor, ne kimseye selam veriyor, ne sohbete katýlýyor…”

"Evi-odasýný öyle bir daðýtýyor ki, arkasýndan toplamaya yetiþemiyorum. Kýzýyorum, bazen toplamayým diyorum ama daðýnýklýktan o kadar rahatsýz oluyorum ki, sonunda gene ben kaldýrýyorum her þeyi…”

“Koca adam oldu, hala baþý sýkýþtýðýnda babasýný arar. Ne bütçesini ayarlayabilir, ne vaktini...”

Çocuklarýmýzýn ayakkabýsýný baðlayývermek, ona baðlamayý öðretmekten çok daha kolaydýr.

Çorabýný giydirivermek, yazýsýný yazývermek, projesini hazýrlayývermek, ya da bir aylýk harçlýðýný bir haftada bitirince cebine “üç kuruþ sýkýþtýrývermek”... 

Onlarýn yerine yaptýðýmýz her iþ, onlarýn bu iþi öðrenmesini engelliyordiye düþünsek, yine bu kadar istekli olurmuyduk acaba çocuklarýmýzla sorumluluk kapýþmak için... 

Baðýmsýz bireyler yetiþtirmek, ciddi bir planlama, sabýr, davranýþlarda dikkat ve özen ister. 

Çocuklarýn, yeni beceriler ve davranýþ biçimleri edinebilmek ve geliþtirebilmek için geniþ zamana

ve rahat bir öðrenme ortamýna ihtiyaçlarý vardýr.  Baðýmsýzlýk duygusunun yeþermesi için becerilerini kendi kendilerine geliþtirebilecekleri uygun ortamý hazýrlamak ise, yetiþkinlere düþmektedir. 

Çocuklar becerilerini deneme-yanýlma yoluyla ölçerler. Baþarabiliyorlarsa devam eder, baþaramýyorlarsa, bizden aldýklarý tepkiye göre ya pes eder, ya tekrar denerler.

Çocuðu, sadece baþarabildiði için deðil, çaba sarfettiði için de destekleyip yüreklendirmek, bir ötesi için daha büyük bir hevesle uðraþmasýný saðlayacaktýr.

Onunla ve baþarýsýyla gurur duyduðunuzu her fýrsatta hissettirmek çocuðunuzun özgüvenini arttýracaktýr. Ancak bunu yaparken beklentinizin çocuðun kapasitesi üzerinde olmasý, “asla baþaramayacaðým” duygusuna kapýlmasýna yol açabilir. 

Çocuklar büyürken, (bizimde  o yaþlardayken geçtiðimiz zorlu yollardan geçerek)

kendi ayaklarý üzerinde güvenle duracak özgüveni geliþtirmeyi, toplumda kiþilikleriyle kabul görmeyi baþarmak zorundadýr. Bu sürece bizim katkýmýz, çocuklarýmýza baðýmsýz ve üretken bir yaþam kurabilecek sorumluluk ve beceriyi kazanabilmeleri için fýrsat tanýmak olmalýdýr. 

Bunu yapabilmenin yolu, çocuklarýmýz çok küçükken bile yaþlarýna uygun sorumluluklar vermekten geçer.

Küçük yaþlardan itibaren, ufak tefek ev iþlerine katýlmasýna izin verilen çocuk, emeðinin deðerli olduðunu öðrenir ve yapýlan iþe katýlmýþ olmaktan gurur duyar. Çocuðumuzun geliþim dönemine uygun iþlere katýlmasýna izin vermezsek, onun bu iþleri öðrenebileceði en uygun yaþ dönemlerini kaçýrmýþ oluruz. Böyle büyüyen çocuklar, organize olmayý beceremeyen ya da en küçük bir zorlukta pes eden yetiþkinler olarak büyürler.

Süreç erken yaþlarda, basit, yaþa uygun sorumluluklarla baþlamalý, çocuk olgunlaþýp kapasitesi arttýkça yenileri eklenerek düzenli olarak sürmelidir. Eklenen her yeni sorumluluk, çocuðun baðýmsýzlýðýný kazanmasý yolunda bir sonrakinin temeli olur ve yeni sorumluluklarýný daha rahat taþýmasýný saðlar.

 “kendim yaptým”

“tek baþýma baþardým”

“ben yapabilirim”…

 Çocuðunuzun baþarýyý tatmasýna izin verin.

Her þeyden sakýnarak, pamuklar içinde yetiþtirdikten sonra, çocuðumuzun sosyal hayata katýlmadýðýndan, fazla arkadaþý olmadýðýndan ya da hiç bir iþi kendi baþýna yapmadýðýndan þikayet etmeye ne kadar hakkýmýz var dersiniz...