Vejetaryenlik kanseri önlüyor
Ýngiltere ve Yeni Zelanda´dan bilim adamlarýnýn yaptýðý büyük bir araþtýrma, vejetaryenlerin et yiyenlere kýyasla kansere daha az yakalandýklarýný ortaya koydu.
Ancak bu bulgu, tüm kanser türleri için geçerli deðil. Vejetaryenliðin koruyucu özelliðinin, en fazla ölüme yol açan türlerden baðýrsak kanserini kapsamadýðý düþünülüyor.
60 bin deneðin katýldýðý araþtýrma kapsamýnda kan, mesane, non-Hodgkin lenfoma, multipl myelom ve mide kanserlerinin vejetaryenlerde daha az geliþtiði saptandý.
Denekler; vejetaryen beslenenler, sadece balýk ve sebze yiyenler ve her tür eti yiyenlerden oluþuyordu.
Araþtýrma Ýngiltere Kanser Dergisi´nde yayýmlandý.
Araþtýrmaya göre genel nüfusa bakýldýðýnda her 100 kiþiden 33´ü, hayatlarýnýn bir döneminde kansere yakalanabilir.
Ancak et yemeyenlerde bu risk her 100 kiþiden 29´una denk düþüyor.
Uzmanlar, et yiyenlerle vejetaryenler arasýnda lenf ve kan kanserlerine yakalanma oranlarýnýn gözle görülür þekilde farklý olduðunu belirtiyorlar.
Kemik iliðinde görülen nadir kanser türlerinden multipl myelom vakalarýna bakýldýðýnda da vejetaryenlerin et yiyenlere kýyasla yüzde 75 daha az risk taþýdýklarý gözlendi.
Mide kanseri türlerinde de çarpýcý sonuçlar alýndý.
Vaka sayýsý az olsa da balýk ve sebze ya da sadece sebzeyle beslenenlerin, et de tüketenlere kýyasla üçte bir oranýnda daha az mide kanserine yakalandýklarý gözlendi.
Ýþlenmiþ etlerin mide kanserine yol açtýðý daha önce baþka araþtýrmalarda da görülmüþtü.
Bu tür etlerin içeriðindeki bazý kimyasallarýn DNA´ya zarar verdiði, ayrýca yüksek ýsýda hazýrlandýklarýndan kanserojen madde üretiyor olabilecekleri düþünülüyor.
Balýk ve sebze tüketenlerde ise aradaki farkýn daha düþük olduðu belirtiliyor.
Uzmanlara göre bu farklar, net olmamakla beraber ya etin içeriðindeki mutasyona yol açan maddeler ve virüslerden ya da sebzelerin özel bir koruma sunmasýndan kaynaklanýyor olabilir.
Vejetaryen diyetler yað oraný düþük, lif oraný yüksek bir beslenme rejimi saðlýyor ancak özellikle hayvansal gýdalarda bulunan B12 vitaminin takviye olarak yeterli miktarda alýnmasý büyük önem taþýyor.
Raporun hazýrlayan Prof. Tim Key þöyle birde not düþüyor: "Þu aþamada bu bulgular insanlardan beslenme þekillerinde büyük deðiþiklikler yapmalarýný istemek için yeterli deðil”